Mimo wszystko Zofia nie jest sama — mieszka z siostrą i wnuczką, a każdego dnia odwiedza ją córka, by pomóc w codziennym leczeniu i podać zastrzyk. To właśnie bliskość rodziny daje jej siłę w tej trudnej rzeczywistości, która dziś wygląda zupełnie inaczej niż kiedyś. Emerytura, która miała być spokojnym czasem, stała się walką z chorobą i własnym ciałem, coraz słabszym i mniej przewidywalnym. Zmiany neurologiczne odbierają poczucie stabilności, a zmęczenie pojawia się nagle, bez ostrzeżenia. To, co kiedyś było źródłem radości — szycie, tworzenie stroików czy rozwiązywanie krzyżówek — dziś pozostaje poza zasięgiem. Leczenie trwa i wymaga nie tylko siły, ale też środków — na specjalną dietę, leki i wizyty u specjalistów. W tej sytuacji najważniejsza staje się ciągłość — możliwość dalszego leczenia i codziennego funkcjonowania. Każde wsparcie pomaga ją utrzymać.