Pierwsze sygnały pojawiły się, gdy Maja miała zaledwie dwa lata — niewielkie, jasnobrązowe plamki na skórze, które wzbudziły niepokój mamy. Wizyta u lekarza przyniosła diagnozę: nerwiakowłókniakowatość typu I. Od tamtej chwili ich codzienność wypełniły badania, kontrole i czujność wobec każdego, nawet najmniejszego sygnału ze strony organizmu. Przez lata starali się żyć możliwie normalnie, jednak ostatnie wyniki ponownie zatrzymały świat — pojawiły się poważne problemy zdrowotne, w tym ucisk mostka na serce oraz dolegliwości neurologiczne. Każda kolejna diagnoza niesie ze sobą niepewność i strach, który dla mamy Mai ma szczególnie bolesny wymiar. W jej życiu już wcześniej pojawiły się ogromne straty — w 2016 roku straciła córkę Julię, a w 2025 roku syna Bartka. Dziś każda chwila związana ze zdrowiem Mai jest naznaczona lękiem, którego nie da się opisać słowami.