Choroba całkowicie przeorganizowała życie rodziny. Przed Leosiem co najmniej dwa miesiące nieprzerwanego pobytu w szpitalu, a jego rodzice funkcjonują w ciągłej rotacji, by synek nigdy nie był sam. Mama czuwa przy nim w dzień, nocą wraca do domu do rocznego Ignasia, a wtedy przy łóżku Leosia zostaje tata. Praca, codzienność i plany zeszły na dalszy plan — liczy się tylko leczenie i obecność przy dziecku. W domu młodszy braciszek tęskni, a babcia przejęła opiekę, by rodzice mogli ratować starszego syna. Leczenie białaczki to jednak nie tylko strach i ból, ale także ogromne koszty, których rodzina nie jest w stanie udźwignąć sama. Rodzice proszą o wsparcie, bo ich jedynym pragnieniem jest to, by Leoś mógł znów żyć w świecie bez szpitalnych sal, kroplówek i lęku — świecie, który nie powinien ranić tak kruchego życia.