18 listopada 2024 roku na udach Laury pojawiły się dwie sinoczerwone plamki. Z początku wyglądały niegroźnie – jak uderzenie albo uczulenie. Zamiast znikać, zaczęły się jednak mnożyć, a Laura stawała się coraz cichsza i bardziej zmęczona, jakby traciła swoją energię. Jedna wizyta w przychodni wystarczyła, by skierować ją na oddział pediatrii, a już następnego dnia do „Przylądka Nadziei” we Wrocławiu. Tam padły słowa, które zatrzymały czas: ostra białaczka limfoblastyczna – złośliwy nowotwór krwi wymagający natychmiastowego leczenia. Jeszcze chwilę wcześniej Laura trenowała taniec towarzyski, zdobywała złote medale i szykowała się do kolejnych zawodów. Rak okazał się szybszy niż jej marzenia.