W tej historii nie ma już miejsca na marzenia ani plany. Jest czuwanie, troska i strach, który nie pozwala odpocząć nawet na chwilę. Gdy Gracjan miał zaledwie dwa lata, rodzice zauważyli drgania gałki ocznej. Zaczęło się od wizyt, pytań i nadziei, że znajdzie się proste wytłumaczenie. Badania jednak prowadziły tylko do kolejnych niepokojących wniosków – tomografia wykazała torbiele, a późniejszy rezonans ujawnił guza mózgu uciskającego nerw wzrokowy. Operacja była konieczna, ale nie dało się usunąć zmiany w całości. Gracjan stracił wzrok i pojawił się niedowład lewostronny. Rozpoczęła się rehabilitacja, która przywróciła część sprawności ruchowej, lecz skutków choroby nie dało się cofnąć. Potem przyszły kolejne lata – wznowy, chemioterapia, kolejne operacje, zastawka do otrzewnej, chwilowe stabilizacje i kolejne nawroty, które znów zabierały rodzinie grunt spod nóg.