Choroba wróciła, a wraz z nią kolejna walka – intensywna chemioterapia, naświetlania całego ciała TBI w Warszawie i przygotowanie do przeszczepu szpiku kostnego, który wykonano we wrześniu 2024 roku. Dawid otrzymał szansę od starszego brata, który został jego dawcą. Leczenie pozostawiło jednak bolesne konsekwencje: zakażenia, konieczność wielokrotnego zakładania cewników centralnych, wyniszczenie organizmu, żywienie przez sondę oraz problemy ortopedyczne – płaskostopie i koślawość stóp wymagające wkładek i rehabilitacji. Mama miesiącami mieszkała z nim w szpitalu, ojciec walczył o utrzymanie domu i opiekę nad pozostałą trójką dzieci, a rodzeństwo także zapłaciło cenę emocjonalną. Dziś Dawid jest już w domu, ale nadal pozostaje pod stałą opieką poradni transplantacyjnej w Poznaniu, wymaga częstych kontroli, rehabilitacji, nierefundowanych leków i suplementacji. To już nie walka o remisję – to walka o odzyskanie sprawności, spokoju i prawdziwej normalności, o to, by Dawid mógł wrócić do życia, które choroba brutalnie mu odebrała.